Aşkların sonrasında hüzün vardır... Ya sen hüznü boğarsın, ya da hüzün seni boğar... Ama birisi kanatlarını kırarsa eğer... Yaralı kuş rolüne soyunacağına, yürümeyi denemelisin... Hayata dönmelisin... Artık gündemde bir boşluksun... Yavaş yavaş taze anıların altına gömülüyorsun... Ve sana ait sandığım her şeyin, aslında benim olduğunu öğreniyorum... Hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin... Kendimi keşfettikçe, seni kaybediyorum... Ve ufkuma sensizliği korkusuzca geriyorum...!
Uzun zamandır bir şeyler eklemiştim, az önce nette gezerken bu yazı dikkatimi çekti oldukçada hoşuma gitti nedir neyin nesidir yada kim yazmıştır bilmiyorum ama gerçekten hoş bir yazı, Fırsat bu fırsat ekliyeyim dedim :))
İnanın hayatımdaki arkadaşlarımdan biri burayı okusa, bu sayfadakileri benim yazdığıma inanmaz. “Hayatı tümüyle gırgıra alan, kendine gülmek için her şeyi bahane gösteren” biriyim zannediyordum ama değilmişim burada bunun farkına vardım.
Bana bakıldığında bende bir kocaman kahkaha görürsünüz :) Normal de bu benim görünen tarafım. Ama öyle değilmiş işte :)
Her zaman için farklı kişilikte insanların beni analiz edip beni bana anlatmasını isterdim, Ben neydim bildiğim ben miydim yoksa bildiğimin ötesinde farklılıklarım var mıydı? Beklide hayatımda kafam kurcalayan başlıca soru bu olmuştur. Aslında düşünüldüğünde ne kadar saçma olduğunun farkındayım ama yinede hep merak ettim :)
Konuyu biraz daha açacak olursam yada kendimde merak ettiklerimi sıralayacak olursam, Hayata bakış açım, insanlara yaklaşımım, günlük hatta anlık psikolojimdeki farklılıklar, iyimserliğim / kötümserliğim, olaylarda kendimi doğru bir şekilde ifade edebiliyor muydum vs. vs. yazdıkça ardı arkası gelmeyecek sorular.
Buraya ilk geldiğimde benim için sadece tek anlamı kızgın olduğum birisine kendimce yazdığım bir yazı ile içimde olan her şeyi dökmekti, Ardından kızgın olduklarıma yazmak oldu, Sonra ne oldu bilmiyorum bir şekilde yazmak bende bir şekil ihtiyaç haline geldi. Önceden kendi kendime tartışır olayları sonuçlar noktayı koyardım. Ama buraya yazmaya başladıktan sonraki bendeki başlıca değişiklik benim düşündüklerimin doğru olup olmadığı hakkında fikirler edinmek oldu ( Başıma bu meraktan bir şey gelecek bir gün zaten :D )
Neyse öle böyle derken beklide şimdiye kadar hiç ifade edemediklerimi burada cesur bir şekilde yazmaya başladım. Okuyarak kendi fikirlerime delil arayan ben şimdi yazarak fikir topluyorum. Bu gerçekten olağan üstü bir şey, yazmanın yazdıklarınıza cevap almanın tartışmanın bir sinerji yaratıp olayları toparlamanın verdiği haz’ı kelimelere dökmek mümkün değil.
Her ne kadar bunlar benim için güzel şeyler olsa da, buraya asıl beni bağlıyan sizler oldunuz, Hakkımda ne düşünüyorsunuz bilmiyorum ama iki ablamı da çok seviyorum. Burada okuduklarım bana yaklaşım tarzınız, yazdıklarınız ve hatta hayata bakış açınızı çok seviyorum. Her zamanda saygı duyuyor ve teşekkür ediyorum
Ben hiçbir şeyin sonsuza dek sürmeyeceği düşüncesindeyim. En büyük mutlulukların bile sonuçlarını düşünürken sizler mutluluk anını yakalayabiliyorsunuz. Her zaman demişimdir bir gülmek var birde gerçekten gülmek var. Benim gülücüklerim sizinkilerin yanında sahte kalıyor.
Sizlere buradan minnettarlığımı bildirmek ve varlığınızın benim için ne kadar değerli bilmenizi istiyorum.
Hayal etmediğimiz bir saadete kavuştuktan sonra, onun bir parçasını bile kaybetmek bizi perişan eder.
Tarih: 09 Kasım 2008 Elde yok Gönülde yok, Düşüncede yok
Yokları oynuyorum. Biten bitmiş ben hala sonunu bekliyorum !
Ne kadar boş ve anlamsız geliyor Hayat.
Tıpkı şuanda olduğu gibi, Neden buradayım inanın bilmiyorum.
Neredeyse 1 ay olacak BLOG sayfasına bir şeyler yazmayalı. Bu zaman zarfı içinde kafam öyle boş ki gerçi halada öyle. Elle tutulur buraya işleyebileceğim hiçbir şeyim veya düşüncem yok.
Önceden heyecanla buraya gelir aklımdakiler bir çırpıda dökerdim. Şimdi yok öyle bir şey. Geliyorum bakıyorum boş boş dalıyorum sonra çıkıyorum 5 dakika sonra tekrar giriyorum yine aynı senaryo tekrar çıkıyorum, Sonra Tekrar tekrar tekrar derken ruhum daralıyor. Pc’yi komple kapatıp kendimi dışarı atıyorum.
Dışarı atıyorum da oranında buradan pek farkı yok. Ne kadar tatsız tuzsuz geliyor her şey.
Hiçbir şeyin güzelliğini, renklerini veya tadını yakalayamıyorum.
Sanki içimde bir alev vardı söndü ve kül oldu. Heyecanım kalmadı hiçbir şey için. Tebessümler anlık artık 5 ila 10 dakika arası kısıtlı bir süre içerisinde gelip geçici bir surat hareketi gibi.
Kafam çok karışık, düşünemiyorum. Hiçbir şeye odaklanamıyorum. Yazının sonunu nasıl bağlıyacağımı bile bilmiyorum. Bu bile yoruyor beni. Daha fazlası da çıkmayacağından burada noktalamaya çalışıyorum
Maksat değimi; burada bir şeyler paylaşıp beraber olduğumuzu hatırlatmak. Ne yazdığımın benim için hiç bir önemi yok, benim için asıl önemli olan sizlerle olmak.
Şimdi daha iyi anlıyorum neden burada olduğumu, Sizleri özlemişim tüm yazdıklarım bahane !
Hayatın çok zor olduğunu biliyordum, Ama bu kadarınıda değil !
Gerçekten istemeden bir karar veriyorum ama buna mecburum. Bir süreliğine sizden uzak kalmama neden olan bu kararı kendi iyiliğim için vermek zorundaydım. Umarım beni anlıyışla karşılarsınız.
İnsanların hayatlarında kendilerini ifade ettikleri değişik yerler vardı. Burasıda benim hüzünlü, buruk ve mutsuzluğumu yansıttığım yer. Şuan hayatımın genel anlamda bir mutsuzluklarla dolu olmasından dolayı burasının bana gerçekten zarar verdiği düşüncesindeyim. Zaten normalde olumlu bir şey düşünemiyorum buraya girince bu düşüncelerim katlıyor.
Belki bu sıkıntılı dönemimi uzun bir süre sonra atlatıp hayatımı tekrar düzene sokacağım ama en azından bir süre kendimi toparlamak için buradan uzak kalacağım. Bunu sizlerle hiç bir alakası yok umarım beni yanlış anlamazsınız. Zamanı elimden geldiğince kısa tutmaya çalışacağım inş. çabuk toparlanırım ve 1 hafta içinde tekrar gelirim.
Kendinize çok çok iyi bakın sizi gerçekten çok seviyorum. Tekrar görüşmek umudu ile şimdilik hoşçakalın !!! Sizleri gerçekten çok çok seviyorum :(
Arada etrafına masum gülücükler saçan, Gezip eğlenmeyi bilen, topluma girmeye çalışan, çok güzel bir hayat yaşamasa da elindeki ile yetinmesini bilen ve memnun olan biriyim.
Peki ya şimdi ben KİMİM ?
İnsanlardan kaçan, gülmeyi kendine bir lüks gören, dışarı çıkmamak için kendine türlü türlü bahaneler uyduran, Hayatı kendine çekilmez bir hal aldıran birimiyim,
Bence ben bunların hepsiyim.
Son zamanlarda bencillik namına dersler vermeye başladım kendi kendime. O kadar çok yaram var ki, hepsinde farklı kişilerin izleri var. Peki neden bu yaralar ! Sebebi ne ? Bunlarda benim hak ettiğim nedir ?
Karar aldımbundan sonrası için bencil olacağım diye(nokta)
